Porque vale la pena ser feliz
jueves, 22 de marzo de 2012
Amor, quina paraula més bonica. Amor quin sentiment més bonic. No puc oblidar aquest sentiment. No puc ignorar que aquest sentiment corre per les meues venes. No puc oblidar els teus ulls. La teua pell. El teu somriure. La teua forma de dir t'estime. La teua forma de parlas sobre el nostre amor. No puc oblidar les teves carícies. Y tampoc puc oblidar les hores, els días y els mesos que em passat junts. No puc pensar en altra cosa que no siga estar amb tu. No puc llevar-me del cap la tava olor. Els moments que he passar amb tú. Els moments que em passat junts. Un al costat de l'altre. No puc oblidar les teues abraçades i els teus petons. No puc oblidar-te a tú; amor...
miércoles, 21 de marzo de 2012
Amor, que gran palabra. De esas que cuando las escuchas te hacen temblar de la emoción. De esas que cuando oyes te ponen los pelos de punta. Amor, que gran sentimiento. Tan solo una palabra que puede hacer de nada todo, y de todo nada. Amor, que gran origen. Una acción que puede llenarte del más orgulloso sentimiento. Algo que compartir, con todos y con esa persona especial. Algo que demostrar cada día. Algo por lo que vale la pena luchar. Algo especial. Más que una gran palabra. Más que un gran sentimiento. Mucho más que todo eso. Algo por lo que te levantas día a día y sonríes. Algo por lo que quieres por encima de todo a esa persona especial. Algo que te quema por dentro incluso cuando eres feliz. Algo de lo que nadie puede escapar. Amor, cuatro letras que lo dicen todo. Que desprenden felicidad por sí mismas. Lo más bonito del mundo, es amar y ser correspondido. Pero hasta el amor, que es algo tan inesperado, tan espontáneo, tan bonito, lleva fecha de caducidad...
Vive, ama...
Vive, ama...
martes, 20 de marzo de 2012
Hacía frío. El tiempo estaba cambiando y eso no me gustaba, pues con él, la gente también cambiaba. Había pasado ya tiempo, pero no conseguía olvidar lo. Mi mente había decidido ir por libre, y mi cuerpo no lograba volver a unirse a ella. Pasaban los días cada vez más lentos. No veía la hora de que volviesen a llegar las vacaciones. Era el único momento donde podía dejar de pensar y preocuparme un poco por mí. Pero faltaba demasiado para que llegasen y tenía que aguantar las malas caras y los insultos hasta entonces. No vale la pena estar así, yo misma lo sé, pero no puedo evitarlo. Es como el respirar para los demás; inevitable. No sé que momento del día es el más duro, la noche o el día. Pero tampoco importa ya eso. La verdad es que nada importa ya. Parece ser que siempre seré la "bruja mala" del cuento, solo que esto no es un cuento; si no la vida real. Daría lo que fuera por volver atrás, cambiar el presente y el futuro. Pero no puedo y por lo tanto debo aguantar todo lo que me viene encima. Me ha tocado esto y debo aguantarlo hasta el final. Un final que no parece llegar nunca. Parece que cuando cometemos errores siempre los ignoramos y dejamos que los demás carguen con las culpas. No sigo que yo sea una santa, porque no lo soy. Pero tampoco soy la que pone de vuelta y media a los demás cuando tengo la culpa. Sé mucho de la vida y al mismo tiempo no sé nada. Pero ahora me toca aguantar. Soportar todo lo que se me viene encima. Y poner buena cara, aunque me esté muriendo por dentro. Nada de demostrar que soy débil, ni que no puedo con nada. Porque no soy lo primero y sobretodo puedo con lo segundo. Porque tengo claro que nadie va a poder conmigo. Ni nadie, ni nada. No digo que pueda con todo hoy, pero poco a poco, paso a paso, la montaña se hará más pequeña y entonces podré demostrarle a la gente que me critica lo que valgo. Porque os aseguro que valgo mucho más que ellos. Porque lucho por lo que me importa e incluso muchas veces por lo que no, y eso demuestra muchas veces más de una persona que cualquier otra cosa...
Sé fuerte, algún día la vida te sonreirá, como tu le has sonreído a ella.
lunes, 19 de marzo de 2012
Se atreve a hablar de respeto cuando ni siquiera lo cumple. Me ignora y quiere que estemos bien. Me miente porque piensa que nunca sabré la verdad cuando no se da cuenta de que sé más de lo que parece. Busca cualquier excusa para insultarme o meterse conmigo. Solo me dirige la palabra para "intentar" quedar bien delante de sus "amigos", porque ni si quiera sabe lo que significa esa palabra. Se cree tan fuerte que aparenta no tenerle miedo a nada y luego se acobarda cuando ve una sombra que no sabe de donde viene. Dice mucho y sin embargo no hace nada. Cobarde o valiente ya me da igual. Va de estrella cuando ni siquiera llega a alumbrar. Contigo desaparecen mi risa y felicidad. No sé que es peor tenerte cerca o alejarte de mi. Prometo no volver a sur infeliz por su culpa; pero sé que no lo voy a poder cumplir. Solo una vez, prometo no volver a cometer ese error. No es que no quiera recordar, es que soy más feliz sin hacerlo. Para ser quién eres, la verdad, que dejas mucho que desear. No intento odiarte, más que nada porque sé que no podría. Se acabaron las lágrimas y los "ojalá no lo hubiera echo nunca". Ha llegado mi momento de ser feliz y si te jode te aguantas. Yo bien que te veo todos los días sonreír y no por ello te digo que dejes de hacerlo. Algún día, la paciencia que tengo va a explotar y no quieras estar cerca para verlo. Quiero ser feliz sin sentirme mal por ello, así que deja de meterte por medio. Después de ti tuve que andar al revés y volver a aprender lo aprendido. Si estoy perdida, ya me encontraré, con o sin tu ayuda. Piensas que todo va a volver a ser como antes, y de repente, golpe, nada va a ser igual, se puede volver a caer en la misma piedra. Un "te quiero" si no es sincero es mejor que no lo digas; creo que deberías aprenderte eso. No digo que yo sea una santa, pero es que luego soy yo la que las mata callando, cuando cabrones somos todos un poco.
martes, 13 de marzo de 2012
+Hace tiempo que no sé que hago, que ya no sé dónde tengo que ir, que cuando tomé esa decisión no sabía lo que hacía, hace tiempo que le estoy dando vueltas y no puedo vivir sin ti; te quiero.
-¿Porqué me dices esto ahora?
+Porque no puedo más, llevo intentando ser feliz desde que cometí el error de dejarte, y no lo he conseguido.
-No pensabas eso cuando me dejaste la primera vez, cuando me dijiste que todo lo que había pasado era un juego para ti, cuando me hiciste daño, cuando me dijiste que nunca me habías querido..
+Me equivoqué, lo siento..
-Nada tiene ya solución, te he perdonado y lo sabes, pero no puedo volver a darte lo que un día te dí, y despreciaste..
+Todo el mundo tiene derecho a una segunda oportunidad, no me la vas a dar?
-No, la verdad es que no, porque cuando tu reías yo lloraba y jamás te ha importado nada que yo estuviese mal, ni siquiera cuando veías que era por tu culpa, nunca te he visto acercarte y decirme sonríe, nunca me has dado un abrazo cuando había gente delante ni un beso, ni siquiera me has mirado, te has callado como un cobarde y lo único que has sabido hacer bien era ignorarme, y debí darme cuenta antes, pero estaba enamorada, y sí estaba, pero ya no lo estoy...
+Me equivoqué demasiado contigo, y lo siento, pero nunca fue un juego, te quise en su momento, pero creí que el amor había terminado y ahora me doy cuenta de que no...
-Pues ahora es mi amor el que ha terminado, llevaba esperándote demasiado tiempo y nunca llegabas, y lo dejé escapar..
+Todavía estás a tiempo de cogerlo, por favor, no me dejes ir, no sabes lo que sufro todos los días por ti..
-No puedo cambiar lo que siento en este momento, te quise, y te querré siempre, pero nunca de la misma forma en la que un día te quise..
-¿Porqué me dices esto ahora?
+Porque no puedo más, llevo intentando ser feliz desde que cometí el error de dejarte, y no lo he conseguido.
-No pensabas eso cuando me dejaste la primera vez, cuando me dijiste que todo lo que había pasado era un juego para ti, cuando me hiciste daño, cuando me dijiste que nunca me habías querido..
+Me equivoqué, lo siento..
-Nada tiene ya solución, te he perdonado y lo sabes, pero no puedo volver a darte lo que un día te dí, y despreciaste..
+Todo el mundo tiene derecho a una segunda oportunidad, no me la vas a dar?
-No, la verdad es que no, porque cuando tu reías yo lloraba y jamás te ha importado nada que yo estuviese mal, ni siquiera cuando veías que era por tu culpa, nunca te he visto acercarte y decirme sonríe, nunca me has dado un abrazo cuando había gente delante ni un beso, ni siquiera me has mirado, te has callado como un cobarde y lo único que has sabido hacer bien era ignorarme, y debí darme cuenta antes, pero estaba enamorada, y sí estaba, pero ya no lo estoy...
+Me equivoqué demasiado contigo, y lo siento, pero nunca fue un juego, te quise en su momento, pero creí que el amor había terminado y ahora me doy cuenta de que no...
-Pues ahora es mi amor el que ha terminado, llevaba esperándote demasiado tiempo y nunca llegabas, y lo dejé escapar..
+Todavía estás a tiempo de cogerlo, por favor, no me dejes ir, no sabes lo que sufro todos los días por ti..
-No puedo cambiar lo que siento en este momento, te quise, y te querré siempre, pero nunca de la misma forma en la que un día te quise..
lunes, 12 de marzo de 2012
Sientes ese cosquilleo que te recorre todo el cuerpo y entonces lo sabes. Poco a poco te vas dando cuenta. Al principio dudas. Luego lo niegas. Pero finalmente caes. Y tal vez muchas veces sea lo peor del mundo. Pero es todo lo contrario. Es tener a alguien con quién compartir todo. Y viceversa. Es alguien a quién poderle decir " te quiero". Es alguien con quién te complementas. Es alguien a quién adoras. Es en lo primero que piensas cuando te levantas. Y en lo último que piensas cuando te acuestas. Es un sonrojarte cuando lo ves. Es un mirar de reojo para ver si te está mirando. Es un ponerte nerviosa cada vez que lo ves. Es un estar pensando las veinticuatro horas del día en esa persona. Es no dejar de sonreír te cueste lo que te cueste, porque sabes que está ahí. Es un creer que se puede. Es un querer y poder. Es un estar y con él, y aún así echarle de menos. Es un ser feliz. Es un saber que le quieres. Y que eres correspondida. Es un sentimiento. Es más que una mirada. Más que una caricia. Es mucho más que un beso. Que un día con sol. Es más que todo. Y menos que nada. Es simplemente más que un te quiero. Y más que un te amo. Es un quiero pasar contigo mi vida. Es un te quiero a mi lado pase lo que pase. Es un te quiero cariño, pase lo que pase...
domingo, 11 de marzo de 2012
Sinceramente y hablando de todo un poco, no me considero egoísta. Es más, siempre he dado más de lo que he recibido y nunca me he quejado por ello. Me encanta cantar, bailar y salir con mis amigos. Adoro las hogueras. Y las noches de verano. Me encantan las sorpresas y las visitas inesperadas. Quiero a mis amigos por encima de todo y daría la vida por ellos. Pero a mi familia no se le toca, porque por ellos mato. Creo en el amor a primera vista, y en los " te quiero". No me gustan las mentiras. Ni las falsas personas. Y sobretodo odio a los mentirosos. Podría pasarme un día entero junto a él. Simplemente mirándolo. Adoro los paseos por la playa y las puestas de sol. Y sigo emocionándome cuando me hablan de algo bonito. Mi pasión son los niños. Los adoro por encima de todo y quisiera enseñarles el mundo. Soy la mayor de un hermano al que adoro, pero al mismo tiempo no soporto. Suelo ser sincera, y extrovertida. Me gustan los retos aunque a simple vista no lo parezca. Y quedar con los que más quiero media hora antes deprisa y corriendo. Mi vida son los libros. Pero nunca dejo de lado una buena película. Me encanta las fotos, pero me es indiferente hacerlas o ser la modelo. Soy una tiquitiqui. Y no lo cambiaría por nada del mundo.Lloro y me río como todo el mundo. Y sí, tengo un problema llamado ansiedad. He conocido a cabrones y a putas. Pero también a personas maravillosas. Odio las matemáticas y me encanta el valenciano. No sé la persona en la que me convertiré mañana, pero sí que sé quién soy hoy, y me siento orgullosa de ello. Cambiaría todo mi cuerpo, menos mis ojos. No me considero guapa. Ni delgada. Mi sueño es viajar con él a donde sea. Y sobretodo ser feliz. Tengo el mejor amigo del mundo, diga lo que diga la gente. Y una familia perfecta, que siempre logra sacarme de quicio. No me cansaría nunca de conocer gente. Me considero simpática y agradable. O eso dicen. He aprendido miles de veces que la vida no es justa. Y que va a seguir sin serlo. Soy supersticiosa. Y tengo un signo maravilloso. Soy LEO. Y nací un cuatro de agosto de mil novecientos noventa y cinco. No me arrepiento de casi nada. Y volvería a cometer miles de errores solo por aprender de ellos. Me caigo con las piedras del camino millones de veces. Pero también me levanto otros millones de veces. Y sobretodo estoy enamorada de mi tierra; de mi Alicante. Sinceramente y hablando de todo un poco, no puedo contaros todo lo que he vivido durante dieciséis años, y tampoco lo que me deparará el futuro, ni nada por el estilo. Lo único que os puedo decir, es que no dejéis que nada ni nadie os hunda. Los únicos que podéis dejar de luchar en el camino de la vida sois vosotros. Y pase lo que pase, no lo hagáis nunca.
Sonríe porque vale la pena ser feliz
Sonríe porque vale la pena ser feliz
jueves, 8 de marzo de 2012
No lo logro comprender. No le entiendo. Ahora que poco a poco el dolor va pasando, entonces vuelve a entrometerse en mi vida. No me quiere con él. Pero no puede dejarme en paz. Estoy harta. Ha sido él, el que le ha puesto fin, no yo. Ni soy puta, ni zorra, ni pretendo serlo. Pero bien dicen que lo que se escucha por la calle por algo es. Tal vez lo sea y no me haya dado cuenta, pero es que él ha sido el que se ha portado como un cabrón. Es que él ha sido quién ha decidido cortar de raíz esto. Y yo soy la que lo pasa mal. La que llora y la que sufre. Y él, el que ríe y se divierte. Y el que se atreve a llamarme zorra. Cuando no lo soy. Cuando me parto la espalda por no decirle que le sigo queriendo. Cuando me coso la boca por no decirle que me diga lo que me diga y por el momento le sigo queriendo. Cuando lloro a escondidas, y sí quedo con amigos es porque necesito a alguien que me de un abrazo cuando él ya no está. Cuando ni siquiera me mira. Cuando ya no hay nada que nos una. Sí, lo paso mal. Le joda a quién le joda. Le pese a quién le pese. Lo paso mal. Y no lo logro comprender. No le entiendo. Estoy a punto de rendirme. Y no quiero hacerlo porque le quiero y quiero formar parte de él como sea. Pero ya no se me ocurre nada más que hacer. Si lloro, malo. Si río, malo. Si estoy triste, malo. Y si soy feliz, doblemente malo. Necesito saber qué quiere que haga. Porque no creo que aguante mucho más tiempo así. No creo que sea capaz. Sí vale, he vivido dieciséis años de mi vida sin él. Y perfectamente podría hacerlo. Como dice mucha gente, y tal vez tengan razón. Pero también he vivido muchos años alejada de mis amigos. Y tan solo hace cuatro años que conozco a la persona que a día de hoy es una de las más importantes de mi vida. Y sé que ahora no podría vivir sin él. Así que ya no sé, si puedo o no.Y no me quedan fuerzas para seguir intentándolo, sé que no puedo. Ya es demasiado. Piensa que soy una persona completamente diferente a la persona que soy. Se espera lo peor de mi. Y eso demuestra que ni me conoce ni se ha esforzado por hacerlo. Eso me demuestra que le doy completamente igual, y me jode que sea así, porque yo no puedo volver la cabeza como hace él y que desaparezca el problema. Porque luego locura es amar y yo soy loca y sin sesos. Y eso no puede cambiarlo nadie...
lunes, 5 de marzo de 2012
Vamos a jugar a un juego. Quizá no sea divertido. Y tal vez te aburras un poco. Pero es lo mejor para los dos. Vamos a jugar a olvidar todo lo que ha pasado. Sí, sí a olvidar. Como lo lees. No estoy bromeando. Lo digo enserio. He disfrutado mucho contigo. Pero el dolor es demasiado intenso. Todavía cuando suena el móvil me pongo nerviosa y antes de mirar el número ya imagino que eres tu el que me llama. Todos los días la misma historia. Me levanto por las mañanas e intento sacar la mejor de mis sonrisas. Pero es inútil. ¿Sabes? Ojalá tuviese un reloj del tiempo como aquel que salía en los "Simpsons" y pudiese retroceder con él hasta ese momento. Ese momento en el que decidimos que esto sería divertido. Y no lo fue. Me paro a pensar y lo único que saco bueno de esto es que te he tenido cerca. Pero ¿de qué me sirve? Si cuando de verdad tenías que demostrar que me querías no lo hacías. Creo que no lograré comprender nunca esta situación. Las cosas suceden por alguna razón. Y todavía estoy intentando pensar porqué sucedió esto. Algún motivo. Aluna explicación para dejar de pensar que la culpa es mía. Para que cuando llegue el viernes por la tarde no eche de menos que me abraces y me digas al oído que me quieres. Aunque todo sea mentira. La verdad no sé si quiera porqué me molesto en intentar comprender algo que no tiene explicación. Se acabó y punto. Todo lo que empieza termina. Pero no esperaba que esta vez fuera así. Ni siquiera me esperaba que tu fueras así. Quizá no tenías motivos para estar conmigo y tampoco para no estarlo. O tal vez sí... Creo que seguiré sin saberlo eternamente, porque las palabras se las lleva el viento y los te quiero no son excepciones de esa regla...
sábado, 3 de marzo de 2012
Resulta realmente duro. No recordaba lo que dolía. No lograba recordar qué era aquello qué venía después. Nada era perfecto. Ni lo sería nunca. Pero era feliz. Yo era feliz. Y ahora no lo soy. Tal vez fue el destino. O tal vez nos equivocamos. Pero parecía todo tan perfecto. Y luego de repente te despiertas. Solo que yo no estaba soñando. Y el dolor todavía perdura. De vez en cuando viene a mi cabeza un recuerdo. Y duele. Debería hacerme feliz recordar. Pero duele, no os podéis imaginar como duele. O tal vez sí. La verdad no lo sé. Lo único que sé es que duele. Más de lo que recordaba. Mucho más de lo que podía recordar. Acabará pasando, como todo. Pero ahora duele. Y no puedo evitar mirar su foto cada cinco minutos. Y entonces es cuando más duele. Pero quiero que sea feliz. Ante todo quiero verle feliz. No soy egoísta. Ni celosa. Ni nunca lo he sido. Y sé que no lo seré. Soy así, y por encima de todo quiero verle feliz. Quiero verlo sonreír conmigo, o sin mi. Aunque me duela. Aunque eso signifique perderle. Aunque eso me demuestre que no le importa. Aunque sea lo peor que me haya pasado en mucho tiempo. He de acostumbrarme. He vivido dieciséis años de mi vida sin él, y puedo volver a hacerlo. Será difícil, pero nada es imposible...
viernes, 2 de marzo de 2012
Lo que no te mata te hace más fuerte
Era Noviembre, habían pasado dos meses desde que el curso empezó, todo seguía igual, las ganas que tenía de conocer gente nueva habían desaparecido. La vida monótona de los meses de clase ya había empezado. Por primera vez desde hacía tiempo me sentía bien. Ni ansiedad, ni mierdas. Estaba disfrutando de la vida y me daba igual lo que dijeran de mi, porque me sentía bien y era feliz que era lo que más me importaba. No se cuando ocurrió y de haberlo sabido antes no habría cometido ese error, pero lo hice. Esa noche me lié con él. Fue él. No tardé mucho en darme cuenta de lo que pasaba, pero lo ignoraba. No quería aceptar la realidad. Ya había sufrido mucho, y no quería pasar por eso otra vez. Todos me contaban lo buena persona que era. Lo bien que me trataría. Todo lo que me quería... Pintaron de color rosa algo que era negro como el oscuro del cielo cuando hay tormenta. Y yo poco a poco como una ingenua fui acercándome a él. Y yo poco a poco fui enamorándome de él. Y luego poco a poco como una tonta caí en su trampa. Caí en la telaraña que había tejido con mentiras y engaños. Pero tenía los ojos cerrados y no quería mirar. Todo parecía tan bonito... Pero no lo era. Ellos estaban ahí diciéndome que lo dejase, que pasara. Que ya llegarían tiempos mejores. Que no tenía porqué aguantar algo que no tenía futuro. Pero ya era tarde. Y es verdad, le quería. Y lo sigo haciendo. Por eso cada palabra que sale de su boca me duele. Porque decía ser la persona que no ha sido. Y me ha engañado. A mi y a todos. Cada lágrima duele más que la anterior y no logro comprender por más que le doy vueltas a la cabeza, el porqué soy la única que sufre con esto. Unos dices que me quiere mucho pero que no está preparado. Otros que nunca me ha querido. Y los demás simplemente se dedican a mirar porque no saben que decir. Quisiera creer la primera opción. Pero no puedo. Ya no puedo. Me ha echo demasiado daño. He sufrido demasiado por él. Y mientras yo lloraba el reía. No le importaba y no me daba cuenta. Hasta que ha llegado el final. Ha sido lo peor que me pasaba en meses. Me duele cada vez que veo su foto. Cada vez que escucho su voz. Su risa. Me duele porque le quiero. Y parece que nadie logra entender lo que siento... Pero voy a ser fuerte, voy a luchar por ello. Voy a sonreír. Y voy a mirar a la vida con desprecio. Como ella me ha tratado a mi. Tal vez quería enseñarme algo. Pero lo ha hecho con golpes que duelen. Que duelen demasiado. Pero no puedo rendirme. Ahora no. Debo seguir hacia delante. Por mi y por los que de verdad me quieren...Pues lo que no te mata te hace más fuerte...
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)

.jpg)